திருப்பாவை — பத்தாம் பாசுரம்
நோற்றுச் சுவர்க்கம் புகுந்தேமும் நுகர்ந்தேமும்
மாற்றமும் தாராரோ வாசல் திறவாதார்
நாற்றத் துழாய்முடி நாராயணன் நம்மால்
போற்றப் பறைதரும் புண்ணியனால் பண்டொருநாள்
கூற்றத்தின் வாய்வீழ்ந்த கும்பகருணனும்
தோற்றும் உனக்கே பெருந்துயில் தான்தந்தான்
மாற்றார் உனக்கே மகிழ்ந்து
ஏற்ற கலங்கள் எதிர்பொங்க மோதுவான்
ஓற்றை உலகளந்தான் பேர்பாடி நாம் வந்து
சாற்றவந்தோம் கேட்டே.
ஆண்டாளின் திருப்பாவையில் பத்தாவது பாசுரம் ஒரு மிக முக்கியமான திருப்புமுனையாக அமைகிறது. திருப்பாவை என்பது கோதை நாச்சியார் என்று போற்றப்படும் ஆண்டாள், மார்கழி மாதம் முப்பது நாட்கள் நோன்பிருந்து, திருமாலை மணம் செய்துகொள்வேன் என்று விரும்பிப் பாடிய முப்பது பாசுரங்களின் தொகுப்பாகும். இந்த நூல் ஆழ்வார்களின் நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தத்தில் இடம்பெற்ற மிக உயரிய கிரந்தமாக கொண்டாடப்படுகிறது. பத்தாவது பாசுரம் குறிப்பாக, ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருக்கும் தோழியை அன்புடன் எழுப்பி, இறைவனின் திவ்யநாமங்களைச் சொல்லி மகிழ்ந்து, நற்செயல்களில் ஈடுபட அழைக்கும் ஒரு அரிய அனுபவமாக விளங்குகிறது. இந்தப் பாசுரத்தில் ஆண்டாள், தனது தோழியை மட்டுமல்ல — ஆன்மீக விழிப்பின்மையில் உறங்கும் ஒவ்வொரு மனித ஆத்மாவையும் எழுப்புகிறாள். இறைவனின் நாமங்களை உச்சரிப்பதில் உள்ள சக்தியையும், கூட்டு வழிபாட்டின் சிறப்பையும், சேவையின் இன்பத்தையும் ஆழமாக உணர்த்தும் இந்தப் பாசுரம் இன்றும் கோடிக்கணக்கான பக்தர்களின் இதயத்தில் வாழ்கிறது.
உறங்கிக்கிடக்கும் ஆத்மாவைப் பக்தி மார்க்கத்திற்கு எழுப்புவதே இந்தப் பாசுரத்தின் மையக்கரு. இறைவனின் திருநாமங்களைச் சொல்லி, அவனது பெருமைகளை அனுபவிக்க ஆண்டாள் தனது தோழியைத் தூண்டிவிடுகிறாள்.
தோழியை எழுப்புவதென்பது வெறும் உடல் உறக்கத்திலிருந்து விழிப்பு மட்டுமல்ல — அது ஆன்மீக அலட்சியத்திலிருந்து விடுபட்டு, இறைவனோடு தொடர்பு கொள்ளும் ஒரு புனிதமான நிகழ்வாகும். ஆண்டாள் தன் தோழியிடம் "நீ எழுந்திரு, வா, நாம் நம் பெருமானைப் போய்ப் பாடுவோம்" என்று அழைக்கும் விதம், ஒரு குரு தன் சிஷ்யனை ஆன்மீக விழிப்பிற்கு அழைப்பதை ஒத்திருக்கிறது.
இறைவனின் திருநாமங்களைச் சொல்வதில் அளவற்ற சக்தி உள்ளது என்று நம் சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. "நாமசங்கீர்த்தனம்" என்று அழைக்கப்படும் இந்த நடைமுறை, மனதை தூய்மைப்படுத்தி, ஆண்டவனோடு நேரடியான தொடர்பை ஏற்படுத்துவதாக ஆழ்வார்கள் போற்றியுள்ளனர். ஆண்டாள் இந்தப் பாசுரத்தில் நாராயணன், மாதவன், கோவிந்தன் என்ற திவ்யநாமங்களை உச்சரிக்கும்போது, அந்த நாமங்களின் ஒலியே ஆத்மாவை இறைவனிடம் இழுத்துச் செல்லும் காந்த சக்தியாக இயங்குகிறது என்று உரையாசிரியர்கள் விளக்குகின்றனர். பக்தி என்பது வெறும் வழிபாடல்ல — அது இறைவனோடு ஒரு அன்பு உறவை வளர்த்துக்கொள்ளும் ஒரு வாழும் பயணமாகும். ஆண்டாள் இந்த பயணத்தில் தன் தோழியை துணையாக அழைக்கிறாள்.
தனியாக இருந்து பக்தியுறுவதை விட, தோழிகளுடன் சேர்ந்து இறைவனைப் பாடி, அவனை வணங்குவதில் கிடைக்கும் ஆனந்தம் மிக அதிகம். இந்த பாசுரம் கூட்டு வழிபாட்டின் முக்கியத்துவத்தை உணர்த்துகிறது.
திருப்பாவையில் "நாம்" என்ற சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது — இது ஒரே ஒரு ஆத்மாவின் ஆன்மீக யாத்திரையல்ல, பல ஆத்மாக்கள் ஒன்று சேர்ந்து இறைவனை நோக்கி நடக்கும் பயணம் என்பதை உணர்த்துகிறது. கூட்டு வழிபாட்டில் ஒவ்வொரு ஆத்மாவின் பக்தியும் மற்றவர்களை ஊக்குவிக்கிறது; ஒருவர் தளர்ந்தாலும், மற்றவர்கள் தாங்கிப் பிடிக்கின்றனர். இது ஒரு ஆன்மீக சமூகத்தின் வலிமையாகும்.
"சத்சங்கம்" என்று வழங்கப்படும் நல்லோரோடு சேர்ந்திருத்தல், ஒரு மனிதனின் ஆன்மீக வளர்ச்சிக்கு மிகவும் உதவியாக இருக்கும் என்று நம் மரபு கூறுகிறது. ஆண்டாள் தன் தோழிகளுடன் சேர்ந்து மார்கழி நோன்பை மேற்கொள்வதன் மூலம், கூட்டு பக்தியில் உள்ள அற்புதமான சக்தியை நமக்கு காட்டுகிறாள். கோயிலில் திருவீதி உலாவில் கோஷ்டியாகச் சென்று பெருமானைப் பாடுவது, திருவிழாக்களில் அனைவரும் ஒன்று சேர்வது — இவை எல்லாம் ஆண்டாளின் இந்தக் கூட்டு பக்தி மரபின் தொடர்ச்சியே. இறைவன் அனைவரிடமும் சேர்ந்து கொண்டாடும்போது குதூகலமடைகிறான் என்று ஆழ்வார்கள் உணர்த்துகின்றனர்.
இறைவனை நேசிப்பதும், அவனுக்கு சேவை செய்வதும் அளவற்ற மன அமைதியையும், ஆன்மீகப் பேரின்பத்தையும் தரும் என்பதை ஆண்டாள் வெளிப்படுத்துகிறாள். இது ஒரு புனிதமான கடமையாகும்.
ஆண்டாள் விஷ்ணுசித்தர் என்னும் பெரியாழ்வாரின் மகளாக வளர்ந்தவள். சிறுவயதிலேயே திருமாலின் மீது அளவற்ற அன்பு கொண்டு, அவனையே கணவனாக வேண்டி, அவனுக்கே தன் வாழ்வை அர்ப்பணித்தவள். இந்தப் பாசுரத்தில் "சேவை" என்பது வெறும் கோயில் தொண்டு மட்டுமல்ல — அது இறைவனிடம் நமது முழு ஆத்மாவையும் சமர்ப்பிக்கும் நிலையாகும். "கைங்கர்யம்" என்று வைஷ்ணவ மரபில் அழைக்கப்படும் இந்த சேவா மனோபாவம், ஒரு பக்தனின் மிக உயர்ந்த நிலையாக கருதப்படுகிறது.
சேவையில் கிடைக்கும் இன்பம் உலக சுகங்களில் கிடைக்கும் இன்பத்திலிருந்து முற்றிலும் வேறானது. உலக இன்பங்கள் தற்காலிகமானவை, ஆனால் இறைவனுக்கு சேவை செய்வதில் கிடைக்கும் ஆனந்தம் நிரந்தரமானது, என்றும் அழியாதது. ஆண்டாள் நோன்பிருந்து, புழுங்கலரி சமைத்து, நெய்யும் பாலும் சேர்த்து இறைவனுக்கு படைப்பதில் அவளுக்கு இருந்த உற்சாகமும் ஆர்வமும், சேவையின் இன்பம் எத்தகையது என்பதை நமக்கு உணர்த்துகிறது. இறைவனுக்கு மலர் சேர்த்து அலங்கரிப்பது, அவனுக்கு துளசி சூடுவது, அவனது திருவடிகளை தொட்டு வணங்குவது — இந்த ஒவ்வொரு சேவையும் ஒரு ஆத்மாவை இறைவனோடு இணைக்கும் புனிதமான பாலமாக விளங்குகிறது. ஆண்டாளின் இந்தப் பாசுரம் நமக்கு நினைவூட்டுவது: இறைவனுக்கான சேவை என்பது நாம் செய்யும் மிகச் சிறந்த, மிக அர்த்தமுள்ள செயல் என்பதையே.
திருப்பாவை 10வது பாசுரம்: விளக்கம்