மானே நீ நென்னலை -

தோழியர் இடையே நிகழும் இனிய சஞ்சலத்தையும், இறைவன் மீதான அன்பையும் சித்தரிக்கும் அற்புதமான பாடல்.

நேற்றைய வாக்குறுதி - நன்னலையின் நினைவு

மான் போன்ற அழகி

மானின் கருணையும் வனப்பும் கொண்ட தோழி, நேற்றைய தினத்தில் தனது வாக்குறுதியை மறந்துவிட்டாள். "நாளை நானே வந்து உங்களை எழுப்புவேன்" என்ற அவளது சொற்கள் இன்று எதிரொலிக்கின்றன.

வெட்கம் மறந்த நிலை

நாணம் என்பது பெண்களின் இயல்பான அணிகலன். ஆனால் இன்று அந்த வெட்கமும் மறைந்து, தூக்கத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் தோழியை நோக்கி கேள்விகள் எழுகின்றன. எங்கு சென்றாய்? ஏன் வரவில்லை?

புலர்ந்தின்றோ - விடியலின் மர்மம்

விடியல் வந்துவிட்டதா? இல்லையா? என்ற கேள்வி ஒரு ஆன்மீக உருவகமாக மாறுகிறது. இறைவனின் அருள் ஒளி விடிந்துவிட்டதா என்ற தத்துவார்த்தமான கேள்வியாக இது உருமாறுகிறது. பொழுது புலரும் நேரம் என்பது புறவுலக நிகழ்வு மட்டுமல்ல - அது ஆன்மீக விழிப்பின் அடையாளமும் கூட.

தோழியர்களின் குரலில் இனிய அவசரமும், அன்பான நகைச்சுவையும், இறைவனை நோக்கிய பயணத்தின் அவசியமும் கலந்துள்ளது. இந்த விடியல் காலம் வழிபாட்டின் தங்க நேரம் - அதை இழக்க முடியாது.

வானே நிலனே - பிரபஞ்சத்தின் தலைவன்

வானுலகம்

வானகம் முழுவதும் அவனது பரிபூரணத்தால் நிறைந்துள்ளது

நிலவுலகம்

பூமியின் ஒவ்வொரு துகளும் அவன் திருவடியின் தொடுதலைக் கொண்டது

பிறவுலகங்கள்

அறியப்பட்ட அறியப்படாத அனைத்து உலகங்களும் அவனுக்குள்

அறிவரியான்

புரிந்துகொள்ள முடியாத மர்மமும் அவனே

தானே வந்து - இறைவனின் கருணை

மனிதன் தேடித் தேடிச் செல்கிறான் இறைவனை. ஆனால் இறைவனோ, தானாகவே வந்து நம்மை அடைகிறான். இதுவே மிகப்பெரிய ரகசியம். "தானே வந்து" என்ற சொற்கள் எவ்வளவு ஆழமானவை! நாம் அழைக்கும் முன்னரே அவன் வந்துவிடுகிறான்.

அவன் கர்வத்துடன் வரவில்லை - கருணையோடு, பரிவோடு, நம் தலையைத் தொட்டு ஆசீர்வதித்து, நம்மை தன்னுடையவனாக ஏற்றுக்கொள்கிறான். "தலையளித்து" என்ற சொல் இறைவனின் கருணைக் கடலை விவரிக்கிறது. அவனது பார்வையே போதும் - நம் வாழ்வு உருமாறிவிடும்.

"ஆட்கொண்டருளும்" என்பது சர்வீகரணம் - நாம் அவனுக்குச் சொந்தமாவது. இது ஓர் அடிமைத்தனம் அல்ல, ஆனால் அன்பின் உச்சம். அவனது அன்பு நம்மைச் சூழ்ந்து, நாம் அவனுடைய குடும்பத்தின் ஒரு பகுதியாகிறோம்.

வான்வார் கழல் - திருவடிகளின் மகிமை

நெடிய கழலடிகள்

வானளவு நீண்ட திருவடிகள் என்பது அவனது பெருமையின் குறியீடு. அவன் பாதங்கள் சாதாரண பாதங்கள் அல்ல - அவை பிரபஞ்சத்தையே தாங்கும் அஸ்திவாரம். "வான்வார் கழல்" என்று ஆண்டாள் விவரிக்கும்போது, அவள் அந்த திருவடிகளின் அளவற்ற மகத்துவத்தை உணர்த்துகிறாள்.

அந்தத் திருவடிகளைப் பாடுவதே பக்தர்களின் பேரின்பம். அவர்கள் இசையுடன், ஆனந்தத்துடன், பக்தியுடன் வந்திருக்கிறார்கள். அவர்களது பாடல்கள் காலைக்கால வெளியை நிரப்புகின்றன.

வந்தோர்க்கு வாய்திறவாய் - கதவு திறந்திடும் வேண்டுகோள்

1

பாடி வருதல்

தோழியர் இசையுடன் வந்துள்ளனர்

2

கதவில் காத்திருத்தல்

பதில் வராத நிலையில் நிற்கிறார்கள்

3

வேண்டுகோள்

"வாய் திறவாய்" என்ற கோரிக்கை

4

எழுப்புதல்

அன்பான அழைப்பு தொடர்கிறது

கதவு என்பது வெறும் மரத்தாலான தடையல்ல - அது மனதின் மூடிய நிலையையும் குறிக்கும். "வாய் திறவாய்" என்பது வெளி கதவை மட்டுமல்ல, உள்ளத்தின் கதவையும் திறக்கும்படி அழைத்தல்.

ஊனே உருகாய் - உடல் உருகும் பக்தி

உடல் உருகுதல் என்பது உருவகம் மட்டுமல்ல - இது உண்மையான ஆன்மீக அனுபவம். இறைவன் பேரில் கொண்ட அன்பு இத்தனை தீவிரமானது, உடலே உருகத் தொடங்குகிறது. எலும்புகளும் தசைகளும் கூட இறைவனின் நினைவில் கரைந்துவிடுகின்றன.

ஆனால் இங்கு தோழி தூக்கத்தில் ஆழ்ந்திருப்பதால், அவள் உடல் உருகவில்லை. இதுவே குற்றச்சாட்டு - "ஊனே உருகாய்!" நீ எப்படி இறைவனை நினைக்காமல் தூங்க முடிகிறது? உன் உடல் ஏன் உருகவில்லை?

இது ஒரு காட்சி மட்டுமல்ல - இது பக்தியின் உச்சநிலையின் வெளிப்பாடு. தமிழ் ஆன்மீகத்தின் மையக் கருத்து இதுவே - இறைவன் மீதான காதல் இத்தனை ஆழமானது, இத்தனை முழுமையானது.

உனக்கே உறும் - தோழியின் தனித்தன்மை

"உனக்கே உறும்" - இந்த சோம்பல் உனக்குத்தான் பொருந்தும்! மற்றவர்களுக்கு அல்ல!

ஆண்டாளின் கவிதையில் இனிய நகைச்சுவை கலந்த கண்டனம் இதுவே. தோழி தூங்கிக்கொண்டிருப்பது அவளுக்கே உரிய ஒரு தனிச்சிறப்பு போல! மற்ற எல்லா பெண்களும் எழுந்துவிட்டனர், பக்தியில் ஈடுபட்டுள்ளனர். ஆனால் இந்த ஒரு தோழி மட்டும் தூக்கத்தில் மூழ்கியிருக்கிறாள்.

இது கடுமையான விமர்சனமாக தெரிந்தாலும், அதன் அடியில் அன்பு ஒளிந்திருக்கிறது. தோழியர் ஒருவரையொருவர் எழுப்புவது, திருத்துவது, வழிநடத்துவது - இவையெல்லாம் நட்பின் இயல்பான வெளிப்பாடுகள். "உனக்கே உறும்" என்பது கேலியும் அன்பும் கலந்த அழைப்பு.

எமக்கும் ஏனோர்க்கும் - கூட்டு நோக்கம்

எமக்கும்

தோழியர் குழுவின் கூட்டு நோக்கம்

ஏனோர்க்கும்

உலகில் உள்ள அனைவருக்கும்

தங்கோன்

எல்லாருக்கும் ஒரே தலைவன்

இங்கு "எமக்கும்" என்பது தோழியர் குழுவை மட்டுமல்ல - அனைத்து பக்தர்களையும் குறிக்கிறது. "ஏனோர்" என்பது மற்ற அனைவரும். எல்லாருக்கும் ஒரே இறைவன், ஒரே தலைவன், ஒரே இறுதி இலக்கு. இது சமத்துவத்தின் அழகிய வெளிப்பாடு.

சமூக வேறுபாடுகள், ஜாதி வேறுபாடுகள், பொருளாதார வேறுபாடுகள் - இவையெல்லாம் இறைவன் முன் மறைந்துவிடுகின்றன. அவன் எல்லோருக்கும் "தங்கோன்" - தங்கமானவன், மதிப்புமிக்கவன், எல்லாவற்றிற்கும் மேலானவன்.

தங்கோன் - தங்கம் போன்ற தலைவன்

தங்கத்தின் குணங்கள்

  • தூய்மை - களங்கமற்ற இறைவன்
  • மதிப்பு - எல்லாவற்றிற்கும் மேலானவன்
  • நிலைத்தன்மை - காலம் கடந்து நிற்பவன்
  • பிரகாசம் - ஒளிரும் உருவம்
  • இணையற்றது - ஒப்பற்ற பெருமை

தங்கோன் என்ற சொல் சாதாரண ராஜாவைக் குறிக்கவில்லை - இது பிரபஞ்சத்தின் உச்ச தலைவனைக் குறிக்கிறது. சிவபெருமான் என்பவன் தங்கம் போல் தூய்மையானவன், மதிப்பு மிக்கவன்.

பாடேலோர் எம்பாவாய் - பாடலின் அழைப்பு

"பாடு!" என்ற கட்டளை ஒரு வேண்டுகோளாக மாறுகிறது. இது வெறும் பாடல் அல்ல - இது இறைவனின் மகிமையை பகிர்ந்துகொள்ளும் ஒரு வழி. "எம்பாவாய்" என்ற முடிச்சொல் ஒவ்வொரு திருப்பாவை பாசுரத்திலும் வருகிறது - இது ஒரு சடங்கு முறை சொல், ஒரு வழிபாட்டு முறை குறியீடு.

பாடுவது என்பது தனிப்பட்ட செயலல்ல - இது கூட்டு வழிபாடு. தோழியர் அனைவரும் சேர்ந்து பாடும்போது, அவர்களது குரல்கள் ஒன்றிணைந்து, ஒரு பெரிய ஆன்மீக ஒலியாக மாறுகின்றன. இந்த ஒலியே இறைவனை அடையும் வழி.

இசை என்பது தமிழ் ஆன்மீகத்தின் இதயம். சங்கீதம் இல்லாமல் வழிபாடு இல்லை. பாடல் இல்லாமல் பக்தி முழுமை அடைவதில்லை. அதனால்தான் "பாடேலோர் எம்பாவாய்" என்ற இந்த வரி மிகவும் முக்கியமானது.

சிவபெருமான் - இறுதி இலக்கு

நடனம்

அண்ட சராசரத்தையும் ஆட வைக்கும் நடராஜன்

தபசு

தியானத்தில் ஆழ்ந்திருக்கும் யோகிகளின் தலைவன்

படைப்பும் அழிப்பும்

உலகைப் படைத்தும் அழித்தும் காப்பவன்

குடும்பம்

பார்வதியுடன் இணைந்த கிரஹஸ்தன்

கங்கை

சடையில் கங்கையைத் தாங்கியவன்

ஆண்டாளின் கவி மொழி - சொற்களின் சக்தி

ஆண்டாள் எழுதியது வெறும் பாடல் அல்ல - இது ஒரு ஆன்மீக அனுபவத்தின் வெளிப்பாடு. ஒவ்வொரு சொல்லும் கவனமாக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. "மானே" என்று தொடங்கி "எம்பாவாய்" என்று முடியும் இந்த பாடல், ஒரு முழுமையான கதையைச் சொல்கிறது.

சொற்களின் ஒலியும் முக்கியம். "வான்வார் கழல்" என்ற வார்த்தைகள் எப்படி ஒன்றோடொன்று இணைகின்றன என்பதைக் கவனியுங்கள். "ஊனே உருகாய்" என்ற வார்த்தைகளின் மென்மையும் வலிமையும் எப்படி கலந்திருக்கின்றன என்பதை உணருங்கள்.

தமிழின் இசைத்தன்மையை ஆண்டாள் முழுமையாக பயன்படுத்துகிறாள். ஒவ்வொரு வரியும் ஒரு இசையமைப்பு, ஒவ்வொரு சொல்லும் ஒரு சுரம். இதுவே கவிதையின் மகத்துவம் - அர்த்தம் மட்டுமல்ல, ஒலியும் சேர்ந்து பக்தியை உண்டாக்குகிறது.

தோழியர் உறவு - பக்தியில் நட்பு

பகிர்ந்த பக்தி

ஒன்றாக வழிபடும் தோழியர்

அன்பான அழைப்பு

எழுப்புதல் என்பது அக்கறையின் வெளிப்பாடு

கூட்டு பாடல்

இணைந்து பாடும் மகிழ்ச்சி

இந்த பாசுரத்தின் அழகு அதன் உறவுகளில் உள்ளது. தோழியர் ஒருவரை ஒருவர் எழுப்புகிறார்கள், கேலி செய்கிறார்கள், அன்பு காட்டுகிறார்கள், வழிநடத்துகிறார்கள். இது மனித உறவுகளின் சிறந்த வெளிப்பாடு - பக்தி தனிமையானது அல்ل, கூட்டானது.

விடியல் வழிபாடு - காலையின் புனிதம்

பிரபாத கால மகிமை

விடியற்காலம் என்பது மிகவும் புனிதமான நேரம். இரவின் இருள் விலகி, பகலின் ஒளி வரும் அந்த இடைப்பட்ட காலம் - இது தியானத்திற்கு ஏற்ற தருணம். மனம் தெளிவாக இருக்கும், உலகம் அமைதியாக இருக்கும், இறைவனின் சன்னிதி நெருக்கமாக உணரப்படும்.

பிரம்ம முகூர்த்தம் எனப்படும் இந்த நேரத்தில் வழிபடுவது சிறப்பு. ஆண்டாளும் அவள் தோழியரும் இந்த நேரத்தில் எழுந்து வழிபடுகிறார்கள். இதுவே மார்கழி நோன்பின் சாராம்சம்.

மார்கழி மாதம் - புனித காலம்

1

மார்கழி துவக்கம்

குளிர்காலத்தின் உச்சம், வழிபாட்டின் ஆரம்பம்

2

தினசரி நோன்பு

ஒவ்வொரு நாளும் விடியற்காலத்தில் எழுந்து வழிபடுதல்

3

பாவை நோன்பு

தோழியர் இணைந்து சேர்ந்து பாடுதல்

4

நோன்பு நிறைவு

மாத இறுதியில் பெரும் வழிபாடு

மார்கழி மாதம் என்பது தமிழர்களுக்கு மிகவும் புனிதமான மாதம். இந்த மாதத்தில் இறைவனை வழிபடுவது விசேஷமான பலனைத் தரும் என நம்பப்படுகிறது. திருப்பாவை முப்பது நாட்களுக்கு ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு பாசுரமாக பாடப்படுகிறது.

பாசுரத்தின் தத்துவம் - ஆழமான அர்த்தம்

இந்த ஆறாம் பாசுரம் வெளிப்பார்வையில் எளிமையானதாகத் தெரியலாம் - ஒரு தோழியை எழுப்புவதைப் பற்றிய பாடல். ஆனால் அதன் ஆழத்தில் மிகப்பெரிய தத்துவார்த்தமான உண்மைகள் மறைந்திருக்கின்றன.

"புலர்ந்தின்றோ" என்ற கேள்வி - இது வெறும் பொழுது விடிந்ததா என்ற கேள்வி அல்ல. இது ஆன்மீக விழிப்பு வந்துவிட்டதா என்ற கேள்வி. நாம் இன்னும் அறியாமையின் இருளில் உள்ளோமா, அல்லது ஞானத்தின் ஒளி நம்மை அடைந்துவிட்டதா?

"ஊனே உருகாய்" என்பது உடல் உணர்வைக் கடந்து செல்லும் பக்தியின் நிலை. தானம் என்பது தன்னை மறந்து இறைவனில் கரைந்துபோவது. இது வெறும் கருத்தியல் அல்ல - இது அனுபவரீதியான உண்மை.

"தானே வந்து" என்பது இறையருள் என்பது நம் முயற்சியின் விளைவு மட்டுமல்ல என்பதை உணர்த்துகிறது. இறைவன் தன் கருணையால் நம்மை அடைகிறான். இது பக்தி மார்க்கத்தின் மையக் கருத்து.

இன்றைய காலத்தில் - நித்திய செய்தி

சமகால பொருத்தம்

இன்றைய வேகமான உலகில், ஆன்மீக விழிப்பு இன்னும் அவசியமானது. நாம் இன்னும் "தூங்கிக்" கொண்டிருக்கிறோமா? நம்மை எழுப்ப நண்பர்கள் தேவை.

கூட்டு வழிபாடு

தனிமையில் மூழ்கிய இன்றைய சமூகத்தில், கூட்டாக வழிபடும் இந்த பாரம்பரியம் மிகவும் முக்கியமானது. தோழியர் இணைந்து பாடுவது போல், நாமும் சமுதாயமாக இறைவனை நோக்கி செல்ல வேண்டும்.

உண்மையான அன்பு

"தலையளித்து ஆட்கொண்டருளும்" என்ற கருத்து - இறைவனின் நிபந்தனையற்ற அன்பு - இன்றைய காலத்திலும் நம்பிக்கை அளிக்கிறது. நாம் எப்படி இருந்தாலும், அவன் நம்மை ஏற்றுக்கொள்கிறான்.

முடிவுரை - பாடலின் நித்திய ஒலி

"மானே நீ நென்னலை" என்று தொடங்கும் இந்த பாசுரம், நம்மை ஒரு பயணத்தில் அழைத்துச் செல்கிறது. தூக்கத்தில் இருந்து விழிப்புக்கு, அறியாமையில் இருந்து அறிவுக்கு, தனிமையில் இருந்து சமுதாயத்திற்கு, சாதாரண வாழ்விலிருந்து பக்தி நிறைந்த வாழ்விற்கு.

ஆண்டாளின் குரல் நூற்றாண்டுகள் கடந்து இன்றும் நம்மை அழைக்கிறது. "வாய் திறவாய், பாடு, எழுந்திரு, இறைவனை நோக்கி வா" என்று. அவளது தோழியர் அந்த காலத்தில் கதவை தட்டினார்கள் - இன்று அவள் நம் இதயத்தின் கதவை தட்டுகிறாள்.

"ஊனே உருகாய்" - உடல் உருகும் பக்தி இன்று அரிதாகிவிட்டதா? இல்லை. அது இன்னும் சாத்தியம், இன்னும் அவசியம். நாம் அனைவருக்கும் "தங்கோனான" சிவபெருமானை பாடுவோம், நம் வாழ்வை அர்ப்பணிப்போம், அவன் திருவடியை அடைவோம். "பாடேலோர் எம்பாவாய்" - பாடுவோம், இந்த நித்திய பாடலை, இந்த நித்திய உண்மையை.

ஆண்டாளின் திருப்பாவை வெறும் இலக்கியம் அல்ல - இது வாழும் பாரம்பரியம், மூச்சுவிடும் ஆன்மீகம், நித்திய அழைப்பு. அந்த அழைப்பை நாம் கேட்போம், அதற்கு பதிலளிப்போம், நம் வாழ்வை மாற்றிக்கொள்வோம்.