ஒண்ணித் திலநகையாய்

தோழியர் உறுதியான குரலில் பதில் சொல்கின்றனர்: "உள்ளதையே எண்ணித்தான் சொல்லுகின்றோம். நாங்கள் பொய் சொல்லவில்லை."

எல்லா தோழியரும் வந்துவிட்டனர். அனைவரும் ஒன்று கூடி, சிவபெருமானைத் துதிக்க காத்திருக்கின்றனர். இப்போது இந்த ஒருத்தி மட்டும் தான் இன்னும் தூக்கத்தில் இருக்கிறாள்.

தோழியர் எச்சரிக்கின்றனர்: "கண் துயின்று வீணாகக் காலத்தைப் போக்காதே!" இது வெறும் காலை நேரம் மட்டுமல்ல, இது புனிதமான வேளை. சிவபெருமானை நினைத்து பாடுவதற்கான சிறந்த தருணம்.

தோழியர் தங்கள் வருகைக்கான காரணத்தை விளக்குகின்றனர். அவர்கள் சாதாரண பாடலுக்கு வரவில்லை. விண்ணுலகமே போற்றும் ஒரே மருந்தை, அந்த சிவபெருமானைப் பாட வந்துள்ளனர்.

உலகின் எல்லா துன்பங்களுக்கும் மருந்து அவர் ஒருவரே. மனதின் எல்லா கவலைகளுக்கும் தீர்வு அவரது திருநாமம். விண்ணுலக தேவர்களும் அவரை வணங்குகின்றனர்.

தோழியர் வெறும் வாய்ப்பாட்டால் பாடவில்லை. அவர்களது உள்ளம் முழுவதும் இறைவன் மீதான அன்பால் நிறைந்திருக்கிறது. அவர்களது இதயம் பக்தியால் உருகுகிறது.

"உள் நெக்கு நின்று உருக" என்பது பக்தியின் உச்சநிலை. இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து எழும் அன்பு, மனதை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்து, உள்ளத்தை உருக்குகிறது.

"துயிலேலோர் எம்பாவாய்" - இனி தூங்காதே! இது அன்பான கட்டளை, அதே வேளையில் இறுதி வேண்டுகோளும் கூட.

இந்த முழு பாடலும் தோழமையின் அன்பை வெளிப்படுத்துகிறது. தோழியர் தங்கள் தோழியை கடிந்து கொள்கின்றனர், ஆனால் அன்புடன். அவளை எழுப்புகின்றனர், ஆனால் பாசத்துடன்.

அவர்கள் அவளை தனியாக விட்டுவிடவில்லை. அவளும் தங்களுடன் சேர்ந்து இறைவனை பாட வேண்டும் என்று விரும்புகின்றனர். இதுவே உண்மையான நட்பு - ஒருவரையொருவர் உயர்த்திக் கொள்வது.

இந்த பாடலின் ஒவ்வொரு வரியும் இலக்கிய அழகால் நிறைந்துள்ளது. "ஒண்ணித் திலநகை" என்ற சொற்றொடர் முத்துப் போன்ற புன்னகையை எவ்வளவு அழகாக வர்ணிக்கிறது!

"வண்ணக் கிளிமொழி" என்பது தோழியர்களின் இனிமையான குரலை கிளியின் குரலுடன் ஒப்பிடுகிறது. இது வெறும் ஒப்பீடு அல்ல, இது ஒரு காவியப் படைப்பு.