இறைப்பாடலின் அருமையில் மெய்ம்மறந்து போனாள் அந்தத் தோழி. தன் உடலையும் மனதையும் கட்டுப்படுத்த முடியாமல், உணர்ச்சி வெள்ளத்தில் அடித்துச் செல்லப்பட்டு, விம்மி விம்மி அழுதாள். இறைத்தன்மையின் மகத்துவம் அவளை ஆட்கொண்டது. பக்தியின் பரவசம் அவளுக்குள் பெருகியது. அந்த உணர்வு பெருக்கில் தன்னையே மறந்து, உலகத்தையும் மறந்து, தான் இருக்கும் நிலையையும் மறந்து, மலர் நிறைந்த படுக்கையின் மேல் புரண்டு கிடந்தாள்.

இந்தப் பாடலில் பல தோழியர் ஒன்று சேர்ந்து இறைவழிபாட்டுக்குச் செல்கின்றனர். அவர்கள் ஒவ்வொருவரையும் அழைத்துக் கொண்டு செல்ல விரும்புகின்றனர். தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் தோழியை எழுப்பி, அவளையும் தங்களோடு இணைத்துக் கொள்ள விரும்புகின்றனர். இது நட்பின் அழகையும், பக்தியின் பெருமையையும், கூட்டு வழிபாட்டின் சிறப்பையும் காட்டுகிறது. தனித்து வழிபடுவதை விட கூட்டாக வழிபடுவது மேலானது என்ற கருத்தை இது வெளிப்படுத்துகிறது.

இந்தப் பாசுரம் தமிழ் பக்தி இலக்கிய மரபின் சிறந்த எடுத்துக்காட்டு. இது வெறும் செய்யுள் அல்ல - இது வழிபாடு, இது பக்தி, இது இறைத்தொடர்பு. சங்க காலத்திலிருந்தே தமிழ் மொழியில் இருந்து வந்த இறைவழிபாட்டு மரபின் தொடர்ச்சி இது. அகவல், பரிபாடல் போன்ற சங்க இலக்கிய வடிவங்களின் செழுமையும் இதில் தெரிகிறது. ஆழ்வார்கள், நாயன்மார்கள் பாடிய பாடல்களின் பாணியும் இதில் பிரதிபலிக்கிறது.